အိပ္မက္ပန္းခ်ီဒိုင္ယာရီ (၄)
ကိုတာတင္ဂီခရီးစဥ္က ျပန္လာျပီးကတည္းက က်ေနာ့္က်န္းမာေရးအေျခအေနမွာ ဆိုးသထက္ဆိုးလာ ေတာ့သည္။ အပူရွပ္ဖ်ားျပီးကတည္းက ပိတ္ရက္မွန္သမွ်မနားပဲ ၇ိုက္ကူးေရးမ်ားဆက္တိုက္ျပဳလုပ္ခဲ့ျခင္း၏ ရလာဒ္အျဖစ္ အဖ်ားမရွိေသာ္လည္း မရပ္မနားေခ်ာင္းဆိုးလိုက္သည္မွာ ေခါင္းေတြပင္အံုလာရသည္။ အလုပ္ကလည္း ခြင့္ရက္ရွည္ယူထားျပီးျပီမို႕ ထပ္မယူသင့္ေတာ့။ အသံသြင္းရန္ ၁၀ရက္ခန္႕သာလို ေတာ့သည္ဆိုကာမွ သီခ်င္းဆိုဖို႕ေနေနသာသာ သာမာန္အသံပင္ ေကာင္းေကာင္းမထြက္ေတာ့ပါ။ ေနာက္ဆံုး ရပ္ဖယ္လ္ေဆးရံုက အဆုတ္ရင္ေခါင္း ဆရာ၀န္ႏွင့္ ျပေတာ့ အဆုတ္ႏွင့္ အဆုတ္ျပြန္ ေယာင္ကာ အသံအိုးကိုပိေနသည္ဟုဆိုသည္။ ေဆးမ်ားစြာေပးသည္။ တကယ့္ကို ျပသနာ။ သီခ်င္းေခြ ထုတ္ဖို႕အသံသြားသြင္းပါမည္ဆိုကာမွ အသံမထြက္ေသာေရာဂါျဖစ္ရသည္။ အသက္(၅၀)ျပည့္ေတာ့မည္။ တသက္လံုးသည္လိုတခါမွ မျဖစ္ခဲ့ဘူးပါ။ စိတ္ဓါတ္အလြန္က်သြားသည္။ စတူဒီယို+ေလယာဥ္လက္မွတ္ +အလုပ္ထဲကခြင့္ရွည္ သံုးခုစုဆံုစီစဥ္ထားသည္ကို ဖ်က္ရန္လည္းမျဖစ္ ေနာက္တခါလည္း မစီစဥ္ႏိုင္ေတာ့။ သည္လိုႏွင့္အသံနည္းနည္းထြက္လာလိုက္ ျပန္၀င္သြားလိုက္ႏွင့္ ရန္ကုန္သြားရမည့္ရက္သို႕တိုင္ခဲ့သည္။ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္။ အသံမထြက္လည္း အေပ်ာ္ခရီးေပါ့။ အဆိုးဆံုး အေျခအေနကိုေတြးကာ ဇန္န၀ါရီ ၃၁ ရက္ေန႕တြင္ရန္ကုန္သို႕ေရာက္ခဲ့သည္။ ဇနီးသည္ ဥမၼာက ရန္ကုန္မွာ သူ႕မိဘထံျပန္လည္ရင္း တပါတ္ႀကိဳ ျပီး ေရာက္ႏွင့္ သည္။
ေရာက္ေရာက္ခ်င္းညမွာ တခါမွ လူခ်င္းမေတြ႕ဘူးေသးေသာ ဂီတမွဴးကိုေက်ာ္စိုးႏိုင္အား သူေနရာ လမ္း (၅၀)အနီး သြားေတြ႕သည္။ က်ေနာ့္က်န္းမာေရးႏွင့္ အသံကိုသူ စိတ္ပ်က္သြားသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္ေန႕ေန႕လည္ အစမ္းအသံသြင္းရန္ ခ်ိန္းခဲ့သည္။
ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁ရက္ မနက္အေစာၾကီး ေရႊဘံုသာ လမ္း ေဆးခန္းသြားကာ ျမန္မာအထူးကုဆရာ၀န္ႀကီးအား အေျခအေနကို ရွင္းျပရသည္။ ဆရာ၀န္ႀကီးက သင့္ေလ်ာ္ရာေဆးမ်ားေပးပါသည္။ စင္ကာပူကေဆးအျပင္း ေတြႏွင့္ ယခုေဆးေတြ ေၾကာင့္ လူလည္း အလြန္ပိန္ေခ်ာင္သြားကာ အားနည္းလွသည္။ အသံက ေမ်ာ့ေမ်ာ့ပဲ ထြက္ေသးသည္။ ေခ်ာင္းဆိုးႏွဳန္းက်ဲသြား ယံုပဲရိွသည္။ ထို႕ေနာက္ ေရႊတိဂံုေစတီိေတာ္ ႀကီးကို သြားဖူးေမွ်ာ္သည္။ ဘုရားမွာ မွတ္မွတ္ရရ လြမ္းေငြ႕တေ၀ေ၀ မင္းသားမိုက္ကယ္စိုင္းႏွင့္ အကိုႀကီး ဦးေအာင္ေဆြတို႕ႏွင့္ေတြ႕သည္။ ဘုရားကအဆင္း ဟာမစ္တစ္မွာ နံနက္စာစားျပီး အိမ္ျပန္ကာေန႕လည္ အသံသြင္းေရးစီစဥ္ရသည္။
ပ်ားရည္ သံပုရာသီး ဂ်င္း လ်က္ဆားႏွင့္ ေရေႏြးဓါတ္ဘူးတို႕ယူေဆာင္ကာ ေရႊဘုန္းပြင့္ဘုရားလမ္းက ဆရာ ဦးရဲဲျမင့္တို႕၏ၾကယ္စင္အလင္းတန္းအမည္ရွိ စတူဒီယိုကေလးသို႕ေရာက္သည္။ ေနရာက်ဥ္းေသာ္လည္း အသံပိုင္းအရည္အေသြးမ်ား အသံသြင္းစနစ္ပရိုဂ၇မ္မ်ား ေကာင္းမြန္ပါသည္။ ေခတ္ေျပာင္းသြားျပီမို႕ ေရွးကလို တိတ္ေခြၾကီးေတြႏွင့္ ခမ္းမႀကီးေတြမလိုေတာ့။ တီး၀ိုင္းေနရာမလို။ ဗံု ႏွဲ တေယာ ဂီတာ ဒရမ္ဆရာ တို႕ကို က်ေနာ္ျမင္ပင္ မျမင္ဘူးလိုက္။ ဆရာ့ဇနီးအမႀကီးေဒၚခင္ ႏြယ္ႏြယ္ႏွင့္ေတြ႕သည္။ မေတြ႕တာ ႏွစ္ ၃၀ မကမို႕ ၀မ္းသာရပါသည္။ ကိုေက်ာ္စိုးႏိုင္က ကြန္ျပဴတာ ဖြင့္ တီးလံုးဖိုင္လ္မ်ား မိုက္ခရိုဖုန္း ကိုျပင္ဆင္သည္။ သီခ်င္း ၁၂ ပုဒ္ထဲက အသက္သာဆံုး ဆိုႏိုင္မည့္သီခ်င္းကို ေရြးေတာ့ ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ပါေစကို ေရြးသည္။ စအထြက္မွာဘယ္အနိမ့္သံ။ ကီးကည္း စီ မို႕ အဆင္ေျပသည္။ ေအာ္သည့္ေနရာက ေကာရက္စ္မွာ ေတာ့ (ေဘးဘယာေတြလည္းေ၀းကြာ ကင္းျငိမ္းၾကပါေစေတာ့ေလ...) ကို မွီေအာင္ အသံထြက္ ေသာ္လည္း ဆက္တိုက္မဆိုႏိုင္။ အဆုတ္အား မရွိသျဖင့့္ ေလမဆက္။ စာတေၾကာင္းတခါစီ ဆက္ဆက္ သြင္းရသည္။ ၾကားထဲမွာ ခ်င္းပ်ားရည္ေရေႏြးကို သံပုရာသီးညွစ္ ေသာက္ရသည္။ ျပတ္ေတာင္းျပတ္ ေတာင္းဆိုရေတာ့ စ်ာန္မ၀င္။ ၾကိဳးစားျပီးဆက္တိုက္ဆိုေတာ့ ေမာသံပါ။ အေတာ္ စိတ္ညစ္စရာ ေကာင္းပါသည္။ သည္လိုႏွင့္ ထိုေန႕က ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ပါေစ ႏွင့္ ေနာက္တပုဒ္ ဆိုရသက္သာသည့္ မ်က္၀န္းမွတဆင့္ (အမ်ိဳးသားအပိုင္းခ်ည္း) ႏွစ္ပုဒ္သာ သြင္းျဖစ္ခဲ့သည္။
ေနာက္ေန႕မနက္ေစာေစာမွာ စိမ္းမို႕မို႕ေနထိုင္ရာ သာေကတ ဧရာ၀ဏ္အိမ္ယာသို႕သြားေတြ႕ကာ သူအားမည့္ရက္ အသံသြင္းရန္စီစဥ္ရသည္။ သူ႕ခမ်ာ ညက ျမ၀တီမွာ သြားရိုက္ရသျဖင့္မနက္ ၄-၅နာရီမွျပန္ေရာက္ကာ အိပ္မွဳန္စံုမႊားႏွင့္ ထဧည့္ခံရ သည္။
No comments:
Post a Comment